Geschreven door Iren Nooren op Sunday 14 April 2013

Mijn grote liefde in Emmastad; liefde is blind

emmastad tralies

Het huis in Emmastad dat we in 2003 kochten

In 2003 kochten we, na een jaar intensief zoeken, een huis in Emmastad. Een koopje. De eigenaar drukte ons op het hart dat we er zo in konden trekken.

Voor mij was het liefde op het eerste gezicht. Het moment dat ik de woonkamer binnen stapte, herinner ik me nog als de dag van gisteren. Ik moest dat huis hebben. Een bewijs dat liefde blind, heel erg blind, is. En dat ik voor échte, échte liefde heel veel over heb.

In het huis was jarenlang een lasbedrijf gevestigd. Blijkbaar was het een stage-opdracht geweest om een stukje te lassen of beton te storten en zo te zien had het bedrijf veel stagiairs gehad.
Achteraf was dat niet eens zo erg, maar die waterleiding die zowel op Aqualectra als op de pomp aangesloten was, de muren die stroom gaven en geschilderd waren met hoogglans verf, de vloer die nergens gelijk was, geen shutterdeur die heel was, de keuken vol termieten, hekwerken op onverwachte plaatsen… Het bleek één groot drama.

Waar we de energie vandaan hebben gehaald, weet ik nog steeds niet. Negen maanden na de aankoop konden we er geen twee huizen meer op na houden en moesten we verhuizen. Het gastenverblijf was ‘ongeveer’ af. Daar gingen we wonen met vijf personen in een ruimte kleiner dan 5 bij 5 m2. Op die oppervlakte had ik ook nog mijn bedrijf-aan-huis. Ik vrees nog steeds de wanhopige pogingen om met een potentiële klant een serieus telefoongesprek te voeren met op de achtergrond (of was het voorgrond?) drie kinderen die veronderstelden dat de volumeknop van de televisie alleen harder kon.

In de tien jaar werd het huis steeds meer bewoonbaar. Het bleek dat we het juist hadden gezien. Onder de mankementen was een heerlijk huis verstopt. Een huis dat alles had wat wij zochten: een kantoor aan huis, genoeg slaapkamers en badkamers, een ruime woonkamer en keuken, een gastenverblijf, een schaduwrijke tuin…
Een huis waar onze drie kinderen zorgeloos konden opgroeien, waar ik mijn bedrijf helemaal kon uitbouwen naar mijn wensen, waar we onze dromen hebben waargemaakt.

 

Met pijn in mijn hart moet ik deze liefde in de verkoop doen. We gaan verhuizen naar Nederland. Ik hoop dat het huis snel een nieuwe eigenaar vindt die het huis wil koesteren zoals wij dat tien jaar hebben gedaan. Dat het huis hem/haar net zoveel geluk en succes mag geven als wij hebben beleefd.

 

 

Lees meer berichten over Emmastad

Leave a Reply