Geschreven door Iren Nooren op Thursday 16 September 2010

Waarom Mervyn Malan voor mij bijzonder was

Mervyn Malan herdenking tafel

Vandaag vond de begrafenis van Mervyn Malan in Zuid Afrika en de herdenkingsdienst op The Curacao Ostrich Farm plaats.

Zoals ik in het vorige bericht al schreef, heeft Malan indruk op me gemaakt. Uiteraard heb ik me de afgelopen dagen afgevraagd waarom zijn overlijden me dieper raakte dan ik had verwacht. Hij was immers slechts één van mijn klanten, voor wie ik zo nu en dan een opdracht deed. De laatste jaren had ik nauwelijks contact met hem. De begeleiding van de opdrachten voor de The Curacao Ostrich Farm deed zijn vrouw Maria. En Brigitte en Chris waren mijn contactpersonen bij The Curacao Aloe Vera Plantation. Zo communiceerde het een stuk makkelijker ;-)

Natuurlijk zijn er momenten dat ik me als grafisch vormgever heb afgevraagd of het beroep van grafisch ontwerper wel uitdagend genoeg is. Wel, ik kan je zeggen, als je een klant als Malan hebt, hoef je je daar absoluut geen zorgen over te maken. Onderstaande verhaal speelt zich af ergens in december 2005.

Het was een drukke periode, nu heb ik altijd veel te doen. Als dat niet het geval zou zijn, zou ik wel iets verzinnen om druk te zijn. Het is mijn manier van overleven. Maar nu had ik het druk met BETAALDE opdrachten!!! YESSSSSSS!!! Ik was de hele tijd boekjes aan het maken. Dat was wat ik echt wilde doen. Maar het gaf helaas veel stress. Op zich was het goed te doen, maar er kon niets tussendoor komen of het zou fout gaan.
Zo ook op een middag. Ik had mijn werk netjes ingepland en lag goed op schema. Tot er een klant belde met de vraag om even iets snel aan te passen. Het was een klein dingetje, zei ze. Dat iets had grote spoed. Enfin, mokkend stemde ik toe om het iets aan te passen. Maar het was niet een klein dingetje, uiteraard niet. Alles ging mis! Mijn mac crashete. (Voor de ingewijden, het was een Word-document met typogrammen en dat wil mijn Wordversie niet aan {crash}, toen ik ‘m in Quark laadde {jaaah in 2005 werkte ik nog met dat onding wat Quark heette}, klikte ik op de verkeerde optie en waren al mijn typogrammen overschreven… @#$#^%$%^&#@ of misschien meer in de stijl van Malan ‘F**KING ….’ } Met wat noodgrepen kreeg ik het voor elkaar, maar mijn hele schema lag aan diggelen. En ik moest nog naar The Curacao Ostrich Farm.

Nu moet ik je vooraf eerlijk vertellen dat ik in het normale leven Harry Potter al te eng vind om naar te kijken en me maar al te graag opoffer om braaf bij de kinderwagen, jassen en tassen te blijven als de familie in een meest onschuldig achtbaantje kruipt.

Op weg naar de farm blijkt dat alle sjofels mijn weg hebben uitgekozen om juist daar om vier uur ’s middags te gaan cruisen. Opgefokt en totaal ontstemd kom ik ruim een kwartier te laat aan {okay what’s new – ik kom immers altijd een paar minuten laat}.
Even later probeer ik vol vertrouwen maar half rennend de grote passen van Malan met een bak vol vlees bij te houden. Malan – toen al door mij geliefd om zijn eeuwige botte en afgebeten manier van doen en bewonderd om zijn enorme ondernemingslust – is niet in een goed humeur. Onderweg sputter ik nog iets over een zon die niet schijnt, maar dat is tegen dovenmansoren. Malan banjert voort en ik, zo volgzaam als ik ben, doe hetzelfde. We komen bij het hok van de krokodillen. We gaan naar binnen. Hij voorop. Ik wil de poort netjes sluiten, maar Malan beveelt me over een laag hekje te springen dat de kooi in tweeën verdeelt. “Die” terwijl hij wijst naar een aansnellende krokodil, “is gevaarlijk!”. Ergens in mijn achterhoofd vraagt een klein onnozel stemmetje “hoezo gevaarlijk, hij bijt toch niet?” Geen tijd. Opeens gaat het snel. Van alle kanten komen er krokodillen. Ze lijken uit de waterbak te vliegen. Onze kant op. “Mijn God” denk ik “hoeveel zijn het er eigenlijk?” Snel zie ik dat het er ‘maar’ drie zijn. Eén, de agressieveling, aan de linkerkant bij de poort en twee aan de rechterkant van het hekje waar wij staan. Waarvan er één recht op mij af komt. Ik denk niet meer. Iets zegt me dat ik me niet moet verroeren. Ik blijf stil. Zonder één beweging staar ik naar het dier dat op mij af komt gerend. Alsof ik zo zijn gedachten kan beïnvloeden. Tssss. Malan stampt ondertussen vloekend en tierend, zoals ik van hem gewend ben, in de andere hoek van het gedeelte. Het logge beest voor me vermindert vaart en, op een afstand van een metertje of twee van mij verwijderd, werpt hij me nog een blik toe om zich vervolgens om te draaien. Vol enthousiasme stort hij zich in de rondedans van zijn broeder en Malan die hier en daar een stuk vlees neer smijt.
Ik ben weer bij zinnen. Het flitst door me heen, ik ben hier om te fotograferen. Hup, het werk roept. Ik ga op mijn hurken zitten en probeer het tafereel te volgen. Het gaat zo snel. Mijn camera heeft moeite met scherp stellen, want de zon laat zich nog steeds niet zien. “Dit gaat fout” vloekt Malan “Rennen, eruit!” Ik kijk naar de poort en naar de gevaarlijke die nu halverwege zijn gedeelte is. Hij heeft nog niets gegeten, bedenk ik me. Ik kijk naar Malan die op me af komt met twee krokodillen achter zich aan. Zijn bak is leeg.
Het volgende moment sta ik weer buiten. Hoe ik daar ben gekomen weet ik nog steeds niet. Mijn hart pompt en mijn adreline-gehalte heeft nu echt zijn maximum bereikt.

“En heb je iets?” zonder het antwoord af te wachten mompelt Malan iets over meer vlees halen.

Ondertussen zijn er toeschouwers bij de kooi gekomen. Ook Maria die fijntjes opmerkt dat ik vorige week nog stellig zat te beweren dat ik noooooit in een kooi met krokodillen zou stappen. Opeens herinner ik me ook hoe ze vertelde dat de slager het vlees veilig van ACHTER het hek de kooi ingooit.
Malan is terug met een nieuwe bak vlees. En met het ‘gemak’ van de eerste keer betreed ik met hem voor de tweede keer de kooi. Ik zie dat G. bij de ingang blijft staan in het gedeelte van de agressieveling. Dat geeft me een veilig gevoel. Niet dat hij iets kan doen, maar ergens denk ik dat hij me kan waarschuwen als het mis gaat. Het is altijd fijn om dat vooraf te weten.
De beesten zijn nu wat minder hongerig en wat rustiger. Het fotograferen gaat nu wat beter en ook de zon is Godzijdank komen kijken.

Op weg naar huis realiseer ik me wat ik heb gedaan in een vlaag van totale verstandsverbijstering. Het was een hele aparte ervaring zo gewoon op een doordeweekse dag. Maar, eh, niet voor herhaling vatbaar.

Nu, zo’n vijf jaar later, is dit nog steeds mijn meest indrukwekkende ervaring als grafisch vormgever. Na deze ervaring kon Malan niet meer stuk bij mij. Malan wist me steeds weer uit te dagen om dingen te doen, waarvan ik dacht dat ik dat nooit zou durven of zou kunnen. Maar elke keer lukte het me toch {voornamelijk tot mijn eigen feestvreugde}. Ik zal zijn ‘jij moet dat doen’ missen.

Mijn compassie gaat naar zijn vrouw Maria en zijn dochters Mandy en Claire, want zij zullen een zeer bijzonder persoon moeten gaan missen. In gedachten wens ik hen veel sterkte toe bij de verwerking van dit verlies.

2 comments to Waarom Mervyn Malan voor mij bijzonder was

  • Claire

    Wat een waardevol verhaal! Ook dit is Curacao – een klein eiland – waar er veel te beleven valt als je er voor openstaat.

  • Brian Oertel

    Mervyn

    Are you my cousin from Petrusburg? I heard from Herklaus Strauss that you went to live in the Netherlands.
    If you are my cousin I will give you more details about myself.

Leave a Reply